Już niebawem...

Zapraszamy na wernisaż wystawy malarstwa i rysunku Heleny Goldy-Błahut: 13 maja (czwartek), o godz. 18.00  Galeria Obok Teatru Małego w Tychach.  W galerii Obok trwają przygotowania do wystawy. Oto kilka zdjęć pokazujących ogrom pracy już wykonanej, oraz tę którą muszą jeszcze wykonać gospodarze galerii oraz artystka.

Helena Golda-Błahut

Golda-Błahut udowadnia /który to już raz!/, że same nabyte umiejętności, chociaż ważne, nie wystarczają, by unaocznić istotę przedmiotu, jego kontur, gęstość, grę światłocienia czy fakturę. To jest coś z pogranicza wyuczonych sposobów, giętkości arcysprawnej ręki i tajemnicy współgrania tych umiejętności z intuicją. Artystka reaguje na kształt detalu, na jego światło i umiejscowienie w przestrzeni niejako synchronicznie. Wszystko odbywa się jednocześnie i natychmiast. Bez dopasowywania metody, bez przymiarek, bez prób i błędów: w rozbłysku. Proszę zauważyć tę misterną siateczkę rozedrganych wibrujących linii. Rozwidlające się ścieżki tysięcy konturów są jakby „z pierwszego uderzenia”, uchwycone na gorąco, przyszpilone niczym egzotyczny motyl. Czegoś takiego nie sposób urzeczywistnić inaczej, niż za pomocą wytrawnej ręki i... sekretu. Właśnie! Niedostępna analitycznym i racjonalnym analizom pozostaje ta zdumiewająca sfera wewnętrznych decyzji i motywacji. Chyba na szczęście. Maciej M. Szczawiński więcej
Studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie Wydział Grafiki w Katowicach. Dyplom w 1970 roku. Uprawia malarstwo, rysunek. Projektuje stylowe wnętrza. Zorganizowała 35 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą. Realizacje projektów architektonicznych to wnętrza kawiarń, restauracji i domów wczasowych, m. in. „Iza” w Szczyrku, „Polonia” i „Hawana” w Bytomiu, „Pani Walewska” w Katowicach, „Staropolska” w Tychach, biuro turystyczne „Gromada” w Katowicach.
Ważniejsze wystawy indywidualne: 1981 BWA Tychy; 1982 BWA Racibórz; 1983, 1989 DESA Katowice; 1985 Galeria POSK, Londyn; 1987 Galeria ART, Katowice; 1988 Galeria ART, Cieszyn; 1989 Hotel „Tychy”; 1990 Muzeum Śląskie, Katowice; 1991 Galeria „U Eliasza i Pistulki” Pszczyna; 1991, 2002 MDK Tychy; 1992, 2001, 2007 MDK Mikołów; 1994 Galeria FRA ANGELICO, Katowice; Galeria ARS, Prudnik; 1995 Centrum Kultury Szekesfehervar, Węgry; 1995, 1998 Galeria MIRIAM, Tychy; 1996 Klub Związków Twórczych, Opole; 1997 Galeria PLASTYKA, Bytom; 1997, 2000 Galeria OBOK, Tychy; 1998 Galeria NA ŻYWO, Radio Katowice; 2000 Hotel „Senator”, Katowice; 2002 Muzeum Beskidzkie, Wisła 2003/04 Biuro Promocji Miasta, Bytom; 2005 Galeria „Zapiecek u Jędrysa”, Wisła; 2008 1 L. O. im L. Kruczkowskiego, Tychy
Wystawy zbiorowe: Udział w licznych wystawach poplenerowych w Czechach i na Węgrzech oraz w kraju: w Warszawie, Krakowie, Radomiu, Opolu, Katowicach, Pszczynie, Oświęcimiu, Bielsku Białej. Uczestniczy w wystawach rysunku i malarstwa w Niemczech, Holandii, Francji, Anglii, Czechach i na Węgrzech.
Nagrody i wyróżnienia: Nagroda im. Jana Dutkiewicza Pszczyna, Nagroda Prezydenta Miasta Koźla za zestaw prac poplenerowych (dwukrotnie), Nagroda w konkursie „Najlepsze Dzieło Roku” w dziedzinie architektury wnętrz (projekt biura turystycznego „Gromada” w Katowicach), Medal na „51 Salonie Sztuki” w Villeoe Saint Genevieve-des-Bois Paryż.
Kontakt z dopiskiem[HGB]

Smakowanie.

Smakowanie.

Beata Wąsowska


Tychy są miastem szczególnym. Powstawały szybko, z rozmachem, jako modernistyczna wizja, nieco skorygowana realiami ustroju socjalistycznego. Lawinowo przybywało mieszkań i mieszkańców, a wśród nich artystów. Miasto było przychylne twórczości artystycznej, tu każdy mógł aktywnie uczestniczyć w kulturze. Były miejsca, środki i ludzie. Animatorzy kultury nie poprzestawali na rutynowych działaniach, inicjowali i realizowali wartościowe projekty. Przybywało galerii sztuki. W Tychach zapanowała moda na galerie i kolekcje sztuki w placówkach edukacyjnych. Tej modzie zawdzięczamy min. galerię i kolekcję malarstwa i grafiki w I Liceum Ogólnokształcącym im. Leona Kruczkowskiego, w Młodzieżowym Domu Kultury nr 1, w szkole podstawowej nr 22. Artyści bezinteresownie przekazywali swoje prace na rzecz tych kolekcji.

Tak było, aż nastał kapitalizm. Sztuka przestała być ważna. Nowe ekonomiczne spojrzenie kazało liczyć koszty. Znikały pracownie, znikało zainteresowanie mediów i twórcza bezinteresowność. Rynkowe zasady wymusiły na artystach rynkowe zachowania. Uprawianie malarstwa stało się trudniejsze, malarze zostali zmuszeni by rywalizować z korporacjami. Mimo tych trudności artystki, które zaprosiłam do udziału w wystawie, pozostały wierne sztuce. Agnieszka Czyżewska, Helena Golda-Błahut, Elżbieta Kuraj, Regina Lipecka, Ewa Matras, Katarzyna Nowak-Zagórska, Emilia Posyłek, Agata Tomiczek – Wołonciej, Halina Tymusz. Każda w sobie właściwy sposób przygląda się otoczeniu.

W ich obrazach formy i barwy dojrzewają, wibrują, tańczą albo trwają zastygłe w bezruchu. Są dystyngowane albo niesforne, migotliwe jak rozsypana tęcza, rozdygotane w świetle, zardzewiałe w cieniu. Widz podgląda codzienność kobiety. Wnika w przestrzeń pomiędzy dwojgiem ludzi, gdzie nie ludzie sami, ale dzieląca ich odległość pobudza do refleksji. Gdzie kobieta i mężczyzna unieruchomieni, w kokonie małżeństwa albo pod Drzewem Wiadomości Złego i Dobrego. Na moście, w oknie, w niebie. Przytuleni lub oddaleni. Razem. Osobno.

Rekwizytorium tej twórczości to barwy i formy, to czas i przestrzeń, natura i martwa natura. Wszystko bez czego życie traci smak. Wnikliwy obserwator zauważy, że te absorbujące uwagę smakołyki są jedynie tłem. Są kontekstem w którym artystki lokują związek z drugim człowiekiem. Takie ujęcie tematu pozwala im podróżować w głąb samych siebie i na Wyspy Dziewicze.

Prezentowane w galerii „Pod Dachem” obrazy powstają w myśl zasady, którą sformułował Gombrowicz „…nie wiem dokąd dzieło mnie zaprowadzi, ale gdziekolwiek by mnie zaprowadziło, musi wyrażać mnie i mnie zaspokajać.” Smakujemy dojrzałe owoce. Jest czerwone wino i kaczka z truflami. Artystki podejmują nas po królewsku. Z przyjemnością zapraszam Państwa na artystyczną ucztę.

Beata Wąsowska
2009, listopad